The Pattern

Lurer litt på hva dere synes er best av "a Song of Ice and Fire", og "The Wheel of time."

Selv er jeg en større fan av aSoIaF, pga flere ting, deriblant, språket, og at Martin tør å skrive seg ut på farligere felt slik som incest, og pedofili (ble vel ikke betraktet som det, 13 var en skjønnsmoden alder i den tiden).

Digger plottene, og ellers synes jeg måten kapittelene er satt opp på, er mye bedre.

Vel, eg har ikkje lese WoT på lang tid, ei heller har eg lest den nyaste boka der, medan eg har gjenlese aSoIaF relativt nyleg. Difor kan det vere at "lest sist kjennest best"-syndromet slår inn her, men... eg føler meg rimeleg sikker på at eg likar "Ice and Fire" langt betre enn WoT likevel. Med nokre få unntak (Thom, Moiraine, og kanskje Rand, Siuan og Lan og eit par til eg ikkje kjem på i farten) har WoT ingen karakterar eg opplever som like nyanserte og verkelege som fleirtalet av karakterene i SoIaF. Saman med ei meir hard og "gritty" verd, den spredte fordelinga av karakterperspektiv og den langt mindre klare oppdelinga mellom "dei gode" og "dei vonde" gjer dette at Martins bøker følest meir realistiske. Dei har heller ikkje den same deterministiske vinklinga som Jordan har - sjølv om han antakeleg kjem til å komme med ein eller annan form for twist på slutten som eg ikkje klarar forutsjå så er likevel heile WoT peika fram mot kun ein ting: Vil Rand vinne Tarmon Gai'don (om eg stava feil, tilgi meg, er som sagt lenge sidan) og vil han i så fall overleve? Det har såklart sine fordeler at bøkene peikar fram mot denne hendinga, men det gir likevel ein veldig begrensande kjensle over plottet - ein veit jo til sjuende og sist korleis det vil gå - og bidreg ikkje til ei kjensle av realisme. I skarp kontrast er det veldig vanskeleg å forutsjå kvar Martins plott er på veg, samtidig som kvar einaste hending i bøkene hans er godt forankra i tidlegare hendingar og skjer som naturlege resultat av desse - ein balansegang som imponerer meg sterkt. I tillegg har Martins tendens til å drepe karakterar som rotar seg opp i håplause situasjonar utan skruplar - same om dei er ein hovudperson eller ikkje. Jordan følgjer i langt større grad sjangertradisjonen - hovudpersonane dør ikkje, og i alle fall ikkje før mot slutten av serien. Dette gir ei unaturleg sikkerheitskjensle når ein les bøkene, medan vissheita om at Martin ikkje har desse skruplane får ein til å bry seg om og bekymre seg over kvar minste vesle problemsituasjon ein godt likt karakter kjem opp i i langt større grad.

Hm, dette blei litt langt. Men det er no meininga mi. Kanskje eg vil endre den om eg får somla meg til å gjenlese WoT snart, men eg tvilar.

I tillegg har Martins tendens til å drepe karakterar som rotar seg opp i håplause situasjonar utan skruplar - same om dei er ein hovudperson eller ikkje

Spoiler

Sjokkerte meg stort at han drepte Eddard Stark.

What Loki said -- med unntak av at jeg liker WoT bedre, selv om jeg synes at ASOIAF er bedre.

I tillegg har Martins tendens til å drepe karakterar som rotar seg opp i håplause situasjonar utan skruplar - same om dei er ein hovudperson eller ikkje

Mulig vi har diskutert dette før, men pytt:

Nå ja. Sånn i farta er jeg jammen ikke sikker på om noen "hovedpersoner" har blitt drept. Klart, Ned og Cat kan regnes som hovedpersoner, men for meg har de etter hvert blitt stående som sentrale bifigurer med egne POVer, snarere enn hovedpersoner. I GoT er det naturligvis grunnlag for å si at Ned var en hovedperson, men jeg er framdeles usikker.

Er det forresten noen som kan gi meg en god forklaring på hva som ligger i begrepet "hovedperson"?

Terje wrote:What Loki said -- med unntak av at jeg liker WoT bedre, selv om jeg synes at ASOIAF er bedre.

Jepp. The irrationality of fanboyhood. Hadde det der med "Star Wars" i ein periode. Lista dei blant favorittfilmene og nemnde i parantes at eg ikkje tykte dei var særleg gode.

Spoiler

I tillegg har Martins tendens til å drepe karakterar som rotar seg opp i håplause situasjonar utan skruplar - same om dei er ein hovudperson eller ikkje

Mulig vi har diskutert dette før, men pytt:

Nå ja. Sånn i farta er jeg jammen ikke sikker på om noen "hovedpersoner" har blitt drept. Klart, Ned og Cat kan regnes som hovedpersoner, men for meg har de etter hvert blitt stående som sentrale bifigurer med egne POVer, snarere enn hovedpersoner. I GoT er det naturligvis grunnlag for å si at Ned var en hovedperson, men jeg er framdeles usikker.

GoT har ein soleklare hovudperson, i mine auge: Ned. Kan rekne Tyrion, Dany og Jon som sekundære hovudpersonar. Resten av synsvinklene i GoT er alle meir eller mindre komplimentære til Ned-plottet, og underbygger hans stilling som hovudperson.
Måten GoT slutter på lanserar vidare Robb som hovudperson for neste bok. Sjølv om han aldri har ein POV er dette i høgste grad ein reell posisjon - han tek over fokuset frå Ned. Arya leitar etter Robb. Cat er med Robb. Sansa er haldt som gissel ovenfor Robb. Jon fortset sitt eige plott, Dany fortset sitt eige plott, Tyrion fortset sitt eige plott, men ingen av dei blir utvida. Har sikkert gløymt eit par POV'er her, men... fram til Red Wedding underbygger det meste Robbs posisjon som primærhovudperson, i mine auge, POV eller ikkje. Og om du er ueinig, og forlanger POV, så er det Cats POV alt sentrerer rundt. Og Cat dør òg...

Er det forresten noen som kan gi meg en god forklaring på hva som ligger i begrepet "hovedperson"?

Tja, eg vil sjå det som det enkeltindividet som brorparten av plottet sentrerar rundt. Sett som heilskap vil eg sei Jon, Tyrion og Dany er hovudpersonar i serien, då deira plott-trådar er dei mest sjølvstendige av dei som har pågått lengst, men som eg viste over er dette slett ikkje tilfelle i enkeltbøkene, der andre (i eit kortare tidsrom) kjem meir i fokus.

Jeg er enig at Martin kanskje skriver bedre, men jeg liker WoT mye bedre. Spenningen og underholdningen slår Martins.

Jeg kan heller ikke si at jeg synes det er imponerende at han går så langt innpå detaljer, når ei 13 år gammel jente mister dyden til en 30 år gammel mann. Kall meg trangsynt om du vil.

Kjetil wrote:Jeg kan heller ikke si at jeg synes det er imponerende at han går så langt innpå detaljer, når ei 13 år gammel jente mister dyden til en 30 år gammel mann. Kall meg trangsynt om du vil.

Ingenting imponerende med det i det heile tatt. Det som er imponerende er at han ikkje forsøker "mykne" verdenen sin for å tilpasse den dagens samfunn - når det er eit mellomaldersamfunn er det naturleg at ein har mellomalderverdier, og ikkje verdiar me har i 2006. Martin fokuserar heller ikkje på den typen ting - han skildrar det, som alt anna, frå synsvinkelen til den av karakterane kapittelet omhandlar. Såklart han kunne valgt å sensurere scenen ved å ikkje vise sjølve hendinga i kapittelet, men om ein byrjar fjerne dramatiske hendingar berre fordi dei kan verke støtende så sit ein ikkje att med særleg mange interessante hendingar.

Personleg er eg langt meir støtt av dei intense skildringane av all valden, men det at eg reagerer på dei er for meg noko positivt - det betyr at det kjennest ekte. Distansert og forenkla valdsscener er veldig vanleg i dagens media, inklusive fantasybøker, og det er for meg positivt å få ein forfattar som ikkje legg fingrene i mellom for å fjerne dei avskrekkende sidene ved krig og vald. Akkurat dette er Jordan heller ikkje så verst på, men på andre hendingar som me i vår tid ser som usmakeleg er Jordan (som eg hugsar han) flink til å glatte over, ignorere, eller simpelthen ikkje la foregå. Det gjer ikkje Martin, han går ikkje inn og verdidømmer enkelthendingar, han berre skildrar dei alle gjennom karakteranes auge og lar lesaren vurdere sjølv.

Når det er sagt liker sjølvfølgjeleg ikkje eg heller å lese slike scener, og ville ikkje satt pris på ein meiningslaus dveling ved og fråtsing i den typen hendingar. Men dei dukkar opp på kanskje 10 av 2000 sider, og at dei er der, uforskjønna, meinar eg bidreg til bøkenes samla kvalitet.

Jeg synes ikke det virker som han forsøker å skildre hvordan samfunnet var. For meg virker det som han tar handlingen til sexscenene rett fra pornokulturen. Det er ihvertfall ikke slik sex er.

(om jeg husker scenene riktig, kanskje de har blitt verre oppe i hodet mitt.)

Om jeg husker riktig gikk han vel ikke detaljer på det området.

WoT mer spennende

WoT. Kan uansett ikke svare noe annet, da jeg ikke har lest det andre.

Kjetil wrote:Jeg synes ikke det virker som han forsøker å skildre hvordan samfunnet var. For meg virker det som han tar handlingen til sexscenene rett fra pornokulturen. Det er ihvertfall ikke slik sex er.

Når skildrer han sex så inngående at det kan samanliknast med porno? O.o Det kan ikkje eg hugse at han gjer. Det nærmaste han kjem av det eg hugsar er nokre eksplisitte kommentarer i scenene mellom Tyrion og Shae, og sjølv der seier han aldri meir enn det som er naturleg å skildre mellom dialogen - det ville blitt litt merkeleg om han berre sa at "dei låg der i senga. [dialog, indre monolog, dialog, indre monolog, dialog, scene ferdig]" Føler ikkje han dveler ved det seksuelle meir enn naudsynt, for å sei det slik.

(om jeg husker scenene riktig, kanskje de har blitt verre oppe i hodet mitt.)

Det kan verke slik, ja. Eventuelt har dei blitt mildere oppe i hovudet mitt, er jo mogeleg det òg.

Så etter og var strengt talt ikke så ille... Var ikke Jomfru Maria 13 når hun ble gravid med Jesus? Eller var det 11...

Wolfbrother wrote:Så etter og var strengt talt ikke så ille... Var ikke Jomfru Maria 13 når hun ble gravid med Jesus? Eller var det 11...

slut...

nå hadde ikke Maria noe valg da... og man kan vel nesten regne det som voldtekt, ettersom hun ikke hadde godkjent det på forhånd...